‘Mama, ik val op meisjes’

Homoseksualiteit, een onderwerp die je op de dag van vandaag wel vaak hoort. Iedereen kan wel enkele personen opnoemen die op hetzelfde geslacht vallen. Ik accepteer dit zeker en vast, alleen lijkt het mij soms wel moeilijk om uit de kast te komen en het bespreekbaar te maken met de omgeving en vooral ook om geaccepteerd te worden.

Ik heb wat vraagjes samengesteld samen met twee personen, s/o naar Bob en Jorne (haha). Kaylee stond er meteen voor open om deze vragen te beantwoorden. Ze is 20 jaar en ze woont in Antwerpen. Ze is 20 jaar oud en studeert voor haar Bachelor Orthopedagogie. Op dit moment heeft ze zelf een vriendin waar ze heel gelukkig mee is.

20228862_456157138090795_7805732810775467962_n

Op welke leeftijd kwam jij erachter dat je op meisjes viel?

In het eerste middelbaar ben ik voor de eerste keer een relatie gestart met een meisje. Dit voelde zeer onwennig maar langs de andere kant ook zeer goed. Ik had op dat moment ook nog niet honderd procent het besef dat ik wel of niet op meisjes viel, ik zag deze relaties als een soort van experiment. Mijn besef is pas echt gekomen nadat ik een relatie ben gestart met een meisje waar ik uiteindelijk twee jaar en half mee ben samen geweest. In die relatie was mijn besef er helemaal.

Wat was de aanleiding tot het besef dat je niet geïnteresseerd bent in mannen maar wel in vrouwen?

Er was niet echt een aanleiding, alles is vrij spontaan tot gang gekomen. Ik heb na mijn relatie van twee jaar en half nog eens een relatie met een jongen geprobeerd maar dit ging niet. Ik zal nog altijd kunnen praten met vriendinnen welke mannen ik knap vind en welke niet. Maar ik denk dat de kans vrij tot zeer klein is dat ik ooit nog op een man zal vallen. Ik heb altijd wel op vrij ‘mannelijke’ vrouwen gevallen met een vrouwelijk vermogen en denken, dit is voor mij dan ook een perfecte match.

Hoe lang duurde het proces van het besef en de acceptatie? Hoe ging jij er zelf mee om, ervaarde jij bijvoorbeeld veel moeilijkheden ?

Het proces over het algemeen verliep niet altijd vlekkeloos maar ik heb ook niet mega veel problemen ervaren. Toen mijn besef er was heb ik vaak gehuild in bed, nagedacht of ik dan wel normaal ben, gaan ze mij accepteren,… Het proces tot besef heeft mij zeker drie jaar gekost. Maar over het algemeen, als ik het totaalbeeld zie lijkt het allemaal erger dan verwacht.

Wanneer vertelde jij dit aan je ouders? Wat was hun reactie en hoe ging jij hiermee om?

In het eerste middelbaar toen ik met dat meisje samen was, was ik best wel verliefd. Ik vertelde dit in vogelvlucht aan de deur tegen mijn mama en ik liep weg naar buiten om toen naar de kermis te gaan. Mama was niet bepaald van streek, ze zag dit op dat moment hetzelfde als mij –> als een experiment. Bij mijn serieuze relatie van twee jaar en half liep het bij mama even mis. Ik vertelde dit op de dag van Valentijn aan tafel, mama was van streek en wist even niet wat zeggen. Die avond ben ik ook niet meer thuis geweest en ben ik naar mijn papa gegaan om dit te vertellen (ouders zijn gescheiden) en hij reageerde hier normaal op.

Hoe reageerden jouw vrienden en vriendinnen hierop, gingen zij zich anders gedragen of niet?

Mijn vrienden zijn vrienden uit de duizend. Ik ben hen tot op de dag van vandaag nog zo dankbaar voor de mooie acceptaties. De meeste hun reactie was vrij normaal, heb nooit negatieve reacties van mij vrienden gehad. Wel verbaasde reacties zoals ‘Je ben zo’n poppemie, ik had dit niet zien aankomen’ of ‘nu had ik echt gedacht dat je op mannen viel’. Uiteraard snap ik mijn vrienden hun reactie, ik zou tenslotte even verbaasd zijn als hun! 🙂

Is het waar dat het sneller geaccepteerd wordt als twee vrouwen kussen in plaats van twee mannen?

Nu moet ik hier oppassen wat en hoe ik het ga zeggen, maar ik heb enkele homo vrienden die daar wel al last mee hebben ervaren. Na geroepen worden in het stad omdat ze hand in hand lopen, als er gekust wordt kan men wel eens vieze blikken verwachten of zelfs geweld,… Bij meisjes heb ik inderdaad wel de indruk dat dit minder is voorgevallen, in mijn relaties met een meisje heb ik dit zelf nog nooit meegemaakt.

Wanneer denk jij dat homoseksualiteit volledig geaccepteerd zal worden?

Dat is een vraag waar ik niet echt bij stil sta, want weet je? Er zullen altijd mensen op deze wereld rondlopen die haat hebben voor deze geaardheid. Of we nu generaties opschuiven of niet, haat zal er helaas altijd bestaan en dus ook haat voor de homoseksualiteit. Dus mijn antwoord? Nooit.

Heb jij doorheen de periode dat jij lesbienne bent veel maatschappelijke veranderingen opgemerkt?

Nee hoor, ik heb ook niet het uiterlijk van een lesbienne en op het werk weten enkel mijn Facebook vrienden het maar die zeggen er niets over of bekijken mij zeker ook niet anders aan. Over het algemeen het ik in de maatschappij nog geen veranderingen opgemerkt.

Hoe bekijken mensen jou als je op straat loopt met je vriendin en hoe ga jij daar mee om?

In het begin van deze relatie had ik het moeilijk hand in hand te lopen, eerlijk gezegd na drie maand en half nog steeds. In mijn vorige relatie heb ik dit ook niet vaak gedaan, ik ben daar niet zo voor. Niet omdat dat met een meisje is, want met jongens heb ik dat ook zelden gedaan. Tijdens het wandelen of stoppen durf ik mijn vriendin eens goed vast te pakken of mijn arm over haar rug leggen al wandelend, dit is voor mij ook aangenamer. Hierop is ook nog nooit iets gezegd geweest of hebben ze ons nooit vies bekeken. Moesten mensen mij vies bekijken loop ik door, ik weet uiteindelijk beter.

Heb jij al aan kinderen gedacht? Zo ja, hoe werkt dit dan?

Tuurlijk! Ik heb een enorme grote kinderwens en mijn vriendin ziet kinderen ook wel zitten in de toekomst. Er zijn verschillende manieren om kinderen te maken maar het meest logische is de IVF of mooier gezegd In-vitrofertilisatie.  Zelf heb ik al wel eens op Google gaan zoeken hoeveel het kost, de risico’s, hoe het gedaan wordt, de bevalling zelf, hoe het zit met zwangerschapsverlof,… Maar over het algemeen zijn dit zorgen voor later en wil ik er binnen enkele jaren pas in detail over gaan opzoeken. (Bij in-vitrofertilisatie of proefbuisbevruchting (letterlijk in-glasbevruchting) gebeurt de bevruchting niet in de eileider, maar in een schaaltje in het laboratorium. In dat schaaltje brengt de embryoloog zaadcellen samen met de verzamelde eicellen. Daarna gaat het schaaltje in een broedstoof om bevruchting en embryodeling toe te laten. Vervolgens worden 1 of 2 embryo’s in  de baarmoeder teruggeplaatst, in de hoop dat 1 embryo zich innestelt en tot een gezond kind uitgroeit. Om meerlingen te voorkomen plaatsen de artsen maar een beperkt aantal embryo’s terug volgens de wettelijke normen, en in functie van de leeftijd, aard en duur van het vruchtbaarheidsprobleem, alsook het aantal voorafgaande behandelingen.

Wat zijn jouw tips naar anderen toe?

Blijf jezelf, er is bijna nooit een gepaste moment dat te zeggen dus wacht er gewoon geen jaren mee, praat over je gevoelens met vrienden en familie en vooral aan je eigen geluk denken en niet aan die van een ander om andere mensen gelukkig te zien door jezelf uiteindelijk niet te zijn want dat is iets wat ik lang heb gedaan.

Bedankt voor jouw goede antwoorden! Ik ben heel erg blij dat je er zo goed mee omgaat en dat je zo geaccepteerd wordt. Dit verdien je ook, je straalt helemaal!

Aan de mensen die ook homoseksueel zijn, accepteer jezelf. Het is echt oké om op hetzelfde geslacht te vallen. Zolang jij maar jezelf kan zijn! Het gehele proces is vast en zeker niet makkelijk, maar moeilijk gaat ook. Eenmaal jij uit de kast komt, zal er een soort ‘last’ van je schouders vallen. Je kan eindelijk 100% jezelf zijn!

Ik zelf accepteer het dat mensen op een hetzelfde geslacht vallen, ik accepteer het dat mensen totaal anders dan mij kunnen zijn. Waarom zou ik hierop haten? Je kiest met wie jij omgaat, laat mensen hun ding doen. Als jij erop tegen bent, prima. Maar laat hun dan met rust. Vanaf het moment dat iemand haat gaat tonen op homoseksualiteit is die persoon veel met jou bezig en dat toont aan dat deze persoon zelf niet gelukkig genoeg is. Dit is op alle vlakken zo, niet alleen in verband met homoseksualiteit. Ik hoop dat jullie het accepteren dat mensen totaal anders dan jou kunnen zijn. Het zou maar saai zijn als we allemaal exact hetzelfde waren!

Ik zeg altijd: ‘acceptatie is het begin van alles’.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s