Posttraumatische Stress Stoornis

Ik ben Tom 20 jaar oud. Ik ben een student orthopedagogie aan de ucll campus Hasselt -Diepenbeek. Hobbies zijn altijd alternatief geweest van schilderen tot schrijven van collums voor mezelf. En ik ben erg geïnteresseerd in filosofie. Dat betekent dat ik ook veel over mijn toestand rond PTSD nadenk.

De posttraumatische stress stoornis waar Tom mee kampt heeft nadelen op medisch en psychologisch vlak. Het houdt in dat de informatie te veel en te intens wordt opgenomen  op een ogenblik. Omdat dit zo intens gebeurd heeft de prikkel geen betekenis meer als deze in het lang termijn geheugen aankomt.

Als we kijken naar de normale weg zien en voelen we via de zintuigen en die informatie wordt dan naar het kort termijn geheugen gestuurd waar ze dan die informatie in een betekenis kunnen omzetten door middel van het lang termijn geheugen. En als je dan een bepaalde situatie al vaker hebt meegemaakt haal je die betekenis daar uit.

Het is normaal dat bij Tom dat als een situatie bij hem zo intens is, dat het verwerken naar het kort termijn geheugen als het ware geskipt wordt en de informatie meteen naar het lang termijn geheugen gaat zonder dat er eigenlijk een betekenis aan gegeven is. Het gevolg hiervan is dat er nachtmerries en dagmerries zijn, het gaat om het continue herleven van een bepaalde situatie/trauma.

Tom:‘ Ik zelf heb nu ongeveer 8 a 9 trauma’s die nu nog momenteel behandeld worden. Ik ga naar een psycholoog en erover praten is wel een oplossing hiervoor’

Wat waren de oorzaken van deze trauma’s?

‘ Het begon met de scheiding van mijn ouders op jonge leeftijd. Ik werd verder gepest tot in de psychiatrie, ik werd dus als het ware uit mijn omgeving geplukt. Ik verhongerde mezelf, ik werd in de psychiatrie aangevallen door een mede patiënt toen ik 11  jaar oud was. Op de middelbare school had ik schrik van een mede leerling, ik had altijd schrik om de school binnen te wandelen. De grootste oorzaak was mijn horror-lief waar ik nog verder op in zal gaan. Verder had ik ook te maken met een mislukte stage die ervoor zorgde dat ik geen motivatie meer had en er was ook een persoon die met mijn gevoelens speelde’.

Wat bedoel je precies met  ‘het horror lief’?

Het horror lief is vaag omschreven maar dat is bijna iets uit een film , als ik dat mag uitleggen begrijp je vanwaar het uiteindelijk kwam.

‘Het horror lief of S. Of in mijn geval “het”. We hadden een relatie van +- 6 maanden, waarin ik nooit zeker was als ik nummer 1 was .Ze veranderde mij, ze was een playgirl zelfs als ik erbij was… Ik leefde onder constante stress. Het ergste was dat ik blind was door de verliefdheid en da maakte mij nog erger paranoïde. Ze veranderde mij in mijn doen, mijn stijl alles ik was niet meer Tom .

Ze had controle over mij omdat ze in bed wist dat ze mij totaal had , dat is mij zuur komen te staan, er zijn blackmails geweest dat ik niet de enige was en dat ze altijd iemand anders had meteen voor seks en ik eindigde dan vaak met alcohol omdat ik gewoon compleet van de kaart was. Ik heb het uitgemaakt maar ze manipuleerde mij helemaal om de spullen op te komen halen. We eindigde in bed daar en daar kwam het ergste. Ze zei erna dat ze ook met een andere jongen wilde proberen , en als die tegen viel kwam die terug naar mij. Ook zei ze dat ze niet met iemand met autisme (ik heb een zeer lichte vorm van autisme) Kon samenleven.

De kers op de pijnlijke taart is dat ze mij uitdaagde zelfmoord te plegen, dat spijtig genoeg na 1 week ook gebeurt is en bijna gelukt is ook. Door middel van pillen  hebben ze op school hebben  de ziekenwagen moeten bellen en werd ik opgenomen in de afdeling van het psychiatrisch ziekenhuis. Waar ik een psychose kreeg van pure angst en woede omdat ze mij ook nog lastig vielen. ze vonden mij halfnaakt in een hoekje van de kamer en ik was mezelf als het ware aan het onder urineren van de pure angst.

Na dat punt weet ik niets meer. Eenmaal uit het ziekenhuis , werd ze een stalker die mij elke dag bleef kwellen. Tot op een punt dat ze mij met een groep lastig viel op een fuif en haar bedreigde met de dood. Ze dreef mij in het nauw en ik kon het niet meer trekken. Flauw genoeg woensdag na de fuif, ben ik naar de directie gegaan waar agenten stonden. Ik heb hun toen gezegd dat als zij in mijn buurt kwam ze een probleem had en anders niet. Dit leidde dus tot een bevel om uit elkaars buurt te blijven op school.

En daar komt het op neer, ik heb nog steeds nachtmerries elke nacht over die situatie.

Door de psychose is er iets in mij geknakt. Het gevoel dat ik meedraag nu is iets wat knaagt alsof elke adem zwaar belast is met iets. Ook geluk gevoel en genot voel ik amper tot niet meer ik ben het verloren. Het ergste voor de psycholoog is nog steeds dat ik het blijkbaar accepteer dat ik nu zo moet leven… ze zeggen dat ik diep zit omdat ik alles relativeer , ze hebben compleet gelijk ook.

Heb jij tips naar de lezers toe?

Hecht veel aan jezelf en stel jezelf als eerste op , jouw geluk moet centraal blijven staan , wanneer er iemand hindert verwijder die persoon uit je leven hoe hard het ook is.  omring je met mensen die echt om je geven , en wees je eigen laat niks jou veranderen. Zoek ook een uitlaatklep, voor mij was dit kunst maar het kan verschillen van persoon tot persoon. Ook weet je als je erdoor komt dat je een bepaalde levenswijsheid hebt die niet vele hebben.

Ik zelf vind dit wel een heftig verhaal, ook omdat er veel negativiteit in wordt benadrukt. Maar jullie moeten weten dat mensen met PTSD erg langdurige stress ervaren en dat kan heel sterke invloeden hebben op alles. Stel dat jij een traumatische ervaring beleeft, of je hebt last van langdurige stress. Laat het dan niet zo zoals het is, hoe langer je wacht hoe meer het gaat aanslepen. 

Hoe kan je nu weten als jij PTSD hebt? (enkele symptomen)

  • herbeleving: het lijkt alsof je de traumatische ervaringen opnieuw meemaakt, je hebt nachtmerries en slaapt onrustig. Wanneer je aan de gebeurtenis denkt, schiet je in paniek.
  • vermijding: Je ontkent wat er is gebeurd en vlucht ervoor weg door bijvoorbeeld keihard te werken of veel te drinken. Je wilt niet praten over wat er is gebeurd en sluit je af voor de mensen om je heen.
  • gedrag en gevoelens: je kunt je niet goed concentreren, je voelt je minderwaardig, het gevoel van continue opgefokt te zijn.

Bedankt voor je verhaal, Tom!

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s